2 december 2009

Ondertussen staan we weer vele dagen verder, en krijgt ‘uitgeperst’ vorm.

Maandag 23 november hebben we alle opnames gemaakt, onder andere buiten in de gietende regen. Zowel repetities als opnames vielen op deze dag, en alles liep vooral niet zoals gepland.  God zij dank bestaat er zoiets als gsm, om heel de dag door wijzigingen door te bellen of te sms’en. Uiteindelijk kregen we alles erop en komt Leen (cameravrouw van dienst, beter gekend als Moso the Cat) vandaag met het resultaat.

Ook de tekst ligt er nu. De laatste aanpassingen zijn gebeurd (hopen we) en wij voelen ons ondertussen levende tekstverwerkers en papierversnipperaars; tekst schrijven, tekst leren, tekst aanpassen, nieuwe tekst schrijven, oude vergeten, nieuwe wijzigingen, nieuwe versie schrijven, vorige versie vergeten, eerste versie terug inlassen, deze versie memoriseren, nieuwe schrappingen op deze versie…

Het was dan ook een verrassing dat we gisteren tijdens een eerste ruwe doorloop vrij tekstvast bleken. We moeten nu dringend een weg uit ons hoofd zien te vinden, willen we niet op een wandelende encyclopedieënreeks lijken. Informatie maakt machtig, maar een te ‘machtig’ hoofd kan voor een acteur behoorlijk in de weg staan. Dat weegt te zwaar. Dat bougeert niet meer. Dat tatert en ratelt en kwettert en snatert.

De tijd is gekomen om afscheid te nemen van de onderzoeksjournalist in onszelf en de acteur weer aan het woord laten, voor die compleet bezweken is onder het gewicht van boeken en gazetten.

Deze bezielster van het logboek zit ondertussen op een volgende ongewenste gast (of meerdere) te broeden. Iedereen is hier reeds gesneuveld aan allerhande virussen, en ik nog niet. Tja, beter nu dan 10 december…

…dan spelen wij voor u ‘uitgePERSt’.