2 december 2009

Ondertussen staan we weer vele dagen verder, en krijgt ‘uitgeperst’ vorm.

Maandag 23 november hebben we alle opnames gemaakt, onder andere buiten in de gietende regen. Zowel repetities als opnames vielen op deze dag, en alles liep vooral niet zoals gepland.  God zij dank bestaat er zoiets als gsm, om heel de dag door wijzigingen door te bellen of te sms’en. Uiteindelijk kregen we alles erop en komt Leen (cameravrouw van dienst, beter gekend als Moso the Cat) vandaag met het resultaat.

Ook de tekst ligt er nu. De laatste aanpassingen zijn gebeurd (hopen we) en wij voelen ons ondertussen levende tekstverwerkers en papierversnipperaars; tekst schrijven, tekst leren, tekst aanpassen, nieuwe tekst schrijven, oude vergeten, nieuwe wijzigingen, nieuwe versie schrijven, vorige versie vergeten, eerste versie terug inlassen, deze versie memoriseren, nieuwe schrappingen op deze versie…

Het was dan ook een verrassing dat we gisteren tijdens een eerste ruwe doorloop vrij tekstvast bleken. We moeten nu dringend een weg uit ons hoofd zien te vinden, willen we niet op een wandelende encyclopedieënreeks lijken. Informatie maakt machtig, maar een te ‘machtig’ hoofd kan voor een acteur behoorlijk in de weg staan. Dat weegt te zwaar. Dat bougeert niet meer. Dat tatert en ratelt en kwettert en snatert.

De tijd is gekomen om afscheid te nemen van de onderzoeksjournalist in onszelf en de acteur weer aan het woord laten, voor die compleet bezweken is onder het gewicht van boeken en gazetten.

Deze bezielster van het logboek zit ondertussen op een volgende ongewenste gast (of meerdere) te broeden. Iedereen is hier reeds gesneuveld aan allerhande virussen, en ik nog niet. Tja, beter nu dan 10 december…

…dan spelen wij voor u ‘uitgePERSt’.

16 november 2009

Zoals verwacht… weer meer informatie… voor de één maakt het het geheel duidelijker, voor de ander hangt er nu een spinnenweb waar je in verstrikt raakt en in rondbungelt zonder nog een uitweg te zien. Een verstikkend web. Een web vol feiten die schreeuwen om aandacht en erkenning. Een web dat je liever zou vernielen om gewoon verder te kunnen, omdat dat makkelijker is. Maar daarom maken we geen voorstelling.

We zoeken een manier om de verschillende lezersonderzoeken aan te kaarten. Hoe de marketeers aan hun statistieken geraken. Zeer misleidende statistieken, gebaseerd op een oppervlakkige vraagstelling aan enkele lezers. De statistieken zijn bij deze niet betrouwbaar, zeg maar onjuist. Of ze geven in ieder geval een vertekend beeld van de realiteit.

We trachtten tijdens een improvisatie een discussie te houden tussen een marketeer en een bende journalisten (vanuit reeds verzamelde informatie), en we kwamen tot de conclusie dat een discussie of zelfs een gewoon gesprek niet mogelijk zijn. De marketeer luistert niet naar een geëngageerde journalist zijn argumenten. Hij gooit gewoon telkens weer statistieken en cijfers op tafel en wil winst maken. Verkopen. Anders niets. Zelfs de meest gedreven argumentatie van een doorwinterde journalist is niet opgewassen tegen het dreigement van een nakend ontslag. Dus je moet als mens een erg moeilijke keuze maken. Een keuze vanuit je hart en ziel, of vanuit je gezond verstand. En welke is de juiste? Want kan het één zonder het ander?