22 december
Wat een weer! Dat kostte ons twee voorstellingen. 17 en 20 december ondergesneeuwd. 18 en 19 gespeeld voor enkelingen die de kou trotseerden. Toen wisten we nog niet dat 19 december onze laatste speeldag zou zijn. Maar…dat is ook niet zo. Hoogst waarschijnlijk spelen we 26 februari 2010 in de Vooruit (Gent) een fragment op de presentatiedag van een nieuwe online krant van Indymedia. En 27 en 28 februari hernemen we ‘uitgePERSt’ voor al diegenen die afgebeld hebben of afgebeld werden. En met een beetje geluk zullen er nog voorstellingen volgen, want de meningen van het publiek waren over het algemeen zeer positief. Rarara, wat heeft 2010 nog allemaal in petto? Alvast de beste wensen van een uitgeperste ploeg! Tot volgend jaar!
13 december 2009
Drie voorstellingen later; moe, verward, content.
De première was een dolle rit die voortraasde op onze zenuwen!
Een regelmatige bulderlach in de zaal verraadde de aanwezigheid van journalisten. Maar herkenning was er ook bij de leek. Het publiek was enthousiast, wij waren opgebrand en verbaasd dat we het overleefd hadden. En gelukkig met het besef dat we ons doel niet gemist hadden. Daar werd op geklonken. Iedereen stond natuurlijk na één glas bubbels op zijn kop, inclusief dikke lallende tongen en rode ogen.
Na dit enthousiast onthaal zat de schrik er goed in voor de bekende ‘tweede’ voorstelling, die naar aloude traditie wel eens ondermaats durft te zijn. Godzijdank waren we zo moe dat allesverlammende zenuwen niet aanwezig waren. Ook afwezig waren journalisten. Een ander publiek. Rustiger. Aandachtig om geen woord of gebruikte term uit de journalistiek te missen. Misleidend ook, na zo’n lichte ‘eerste’. Maar ook hier weer een content publiek.
Ook de derde avond was ‘serieuzer’ van aard. We zullen erover moeten waken dat de inhoud weer geen loopje met ons neemt. Fris blijven. Beseffen dat het een satire is. Onze jeugdige leeftijd zit hier vast voor iets tussen. Ons gebrek aan levenservaring, dat ons belemmert om de dubbelheid te herkennen in de situaties die we spelen, de dialogen die we zeggen. Maar toch ook hier weer een tevreden publiek, ontroerd door de inhoud en de feiten.
Vanmiddag de vierde. Voor een zondagmiddag publiek. Helemaal anders. We zullen zien. We gaan door. Gesterkt in de overtuiging dat de voorstelling zin heeft. Dat ons gepeuter, gewroet en geworstel met al het materiaal absoluut zin heeft gehad. Dat enkele mensen toch terug wat kritischer zullen worden.
In de hoop dat er op een dag een ommekeer is.
Met het besef dat we zelf die ommekeer in handen hebben.
Nee zeggen is gepermitteerd.
We zijn geen kudde schapen…
9 december 2009
Een dag voor de première. Vanmiddag twee doorlopen. Met alles erop en eraan!
Gisteren deden we er drie. Met het nodige geklungel, uiteraard. Onze spelersploeg is er één van jong en oud, maar jong lijkt eerder oud en andersom. “Speel nu eens met peper in’t gat!”, een opmerking die maar blijft terugkeren. Ik denk dat de peperbollekes van tegenwoordig niet veel meer voorstellen. Die uit de jaren ’60 waren waarschijnlijk straffer. Ik geef morgen Sambal Oelek als toi. Dat zou toch moeten volstaan. En het feit dat de pers goed vertegenwoordigd blijkt deze week. Dat is ook straf. Voor het eerst in het 15-jarig bestaan van Sering. Wat zou daar de reden voor zijn? Zit Anonymus hier voor iets tussen? Zo ja, dank u Anonymus. Speciaal voor u steken we er nog wat chillipeper bij!
Tot morgen?
2 december 2009
Ondertussen staan we weer vele dagen verder, en krijgt ‘uitgeperst’ vorm.
Maandag 23 november hebben we alle opnames gemaakt, onder andere buiten in de gietende regen. Zowel repetities als opnames vielen op deze dag, en alles liep vooral niet zoals gepland. God zij dank bestaat er zoiets als gsm, om heel de dag door wijzigingen door te bellen of te sms’en. Uiteindelijk kregen we alles erop en komt Leen (cameravrouw van dienst, beter gekend als Moso the Cat) vandaag met het resultaat.
Ook de tekst ligt er nu. De laatste aanpassingen zijn gebeurd (hopen we) en wij voelen ons ondertussen levende tekstverwerkers en papierversnipperaars; tekst schrijven, tekst leren, tekst aanpassen, nieuwe tekst schrijven, oude vergeten, nieuwe wijzigingen, nieuwe versie schrijven, vorige versie vergeten, eerste versie terug inlassen, deze versie memoriseren, nieuwe schrappingen op deze versie…
Het was dan ook een verrassing dat we gisteren tijdens een eerste ruwe doorloop vrij tekstvast bleken. We moeten nu dringend een weg uit ons hoofd zien te vinden, willen we niet op een wandelende encyclopedieënreeks lijken. Informatie maakt machtig, maar een te ‘machtig’ hoofd kan voor een acteur behoorlijk in de weg staan. Dat weegt te zwaar. Dat bougeert niet meer. Dat tatert en ratelt en kwettert en snatert.
De tijd is gekomen om afscheid te nemen van de onderzoeksjournalist in onszelf en de acteur weer aan het woord laten, voor die compleet bezweken is onder het gewicht van boeken en gazetten.
Deze bezielster van het logboek zit ondertussen op een volgende ongewenste gast (of meerdere) te broeden. Iedereen is hier reeds gesneuveld aan allerhande virussen, en ik nog niet. Tja, beter nu dan 10 december…
…dan spelen wij voor u ‘uitgePERSt’.
16 november 2009
Zoals verwacht… weer meer informatie… voor de één maakt het het geheel duidelijker, voor de ander hangt er nu een spinnenweb waar je in verstrikt raakt en in rondbungelt zonder nog een uitweg te zien. Een verstikkend web. Een web vol feiten die schreeuwen om aandacht en erkenning. Een web dat je liever zou vernielen om gewoon verder te kunnen, omdat dat makkelijker is. Maar daarom maken we geen voorstelling.
We zoeken een manier om de verschillende lezersonderzoeken aan te kaarten. Hoe de marketeers aan hun statistieken geraken. Zeer misleidende statistieken, gebaseerd op een oppervlakkige vraagstelling aan enkele lezers. De statistieken zijn bij deze niet betrouwbaar, zeg maar onjuist. Of ze geven in ieder geval een vertekend beeld van de realiteit.
We trachtten tijdens een improvisatie een discussie te houden tussen een marketeer en een bende journalisten (vanuit reeds verzamelde informatie), en we kwamen tot de conclusie dat een discussie of zelfs een gewoon gesprek niet mogelijk zijn. De marketeer luistert niet naar een geëngageerde journalist zijn argumenten. Hij gooit gewoon telkens weer statistieken en cijfers op tafel en wil winst maken. Verkopen. Anders niets. Zelfs de meest gedreven argumentatie van een doorwinterde journalist is niet opgewassen tegen het dreigement van een nakend ontslag. Dus je moet als mens een erg moeilijke keuze maken. Een keuze vanuit je hart en ziel, of vanuit je gezond verstand. En welke is de juiste? Want kan het één zonder het ander?
reageer